nawawan's profileที่ว่ าง สำห รับ คนแบ บ ...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    7/29/2007

    ช่วงเวลาที่เหลืออยู่

        ได้ข่าวจะมาเล่าตอนนี้ทำไม
    เพื่อนตัวเองทั้งคนจะไปแล้ว
    เราอ่าทำไรอยู่
    หนังอ่านหนังสือสอบ
    เขาขอให้เพื่อนๆไปส่งที่สนามบิน
    แต่คัยกันจะไปส่ง
    แย่นะ
    ที่อยู่ดีๆเพื่อนคนหนึ่ง
    จู่ๆก็หายไปไม่มาโรงเรียน
    ซะงั้นอ่า
    แล้วทุกคนก็แซวว่า
    บอมบี้มันติดเกาะอยู่ที่ลำปาง
    ถึงคาบว่ายน้ำก็ไม่ลง
    ผมเปนประจำวันคับจารย์
    แต่หลายวันผ่านไป 
    ก็เงียบไปเฉยๆ
    จารย์แก้วเปนห่วง
    ว่าถ้าขาดโดยไม่มีไปลา
    จะ มผ.
    ก็เลยให้ไนซ์ปอมโทรหา
    พอโทรติดก็ให้จารย์คุยก่อน
    แล้วอยู่ดีๆ
    สีหน้าจารย์ก็เปลี่ยน
    แบบอ่ำๆอึ้งๆ
    อะไรนะ
    แม่ลาออกให้แล้ว
    จะไม่ไปโรงเรียนแล้ว
    ไนซ์ กะ ปอม
    มองหน้ากัน
    ทำหน้าตกใจ
    ไรกันจะไปพุธหน้าแล้ว
    วีซ่าร์ผ่านแล้ว
    ไปเรียนต่อที่อเมริกา
    จารย์โคตร
    ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ๋ม
    ไนซ์ ปอม พวกแกคุยเองดิ
    ปอมรับเอาโทรสัพไป
    บอมบี้!
    มึงจะไปทำไมไม่บอกหล่ะ
    ไปเมื่อไหร่นะ
    ตอนนั้นไนซ์รู้สึกแย่มาก
    ก๊อกแทบรั่ว
    น้ำพุแทบพุ่ง
    ตากลายเปนสีเชอร์รี่
    ปอมเสียงเริ่มสั่น
    ซักพักก็ว่างหู
    ไนซ์บอกขอคุยกะบอมบี้หน่อย
    แต่ช้าไป
    ปอมหันหน้ามายิ้ม
    หัวเราะสองที่
    พูดว่า
    บอมบี้พูไม่รู้เรื่อง
    ถามรัย
    ไม่รู้ๆ
    อย่างเดียว
    ไนซ์อึ้งพูดไม่ออก
    คิดอยู่ว่า
    แล้วจะบอกเพื่อนคนอื่นยังไงอ่า
    บอมเบย์อ่า
    ไม่คิดถึงความรู้สึกเพื่อนเพื่อนบ้าง
    ตอนจะกลับในรถจารย์แก้วใจ
    เปิดเพลงซึ้งอีกนะ
    นี่แหละคือความเสียใจ
    ความเสียใจมัน
    เปนอย่างงี้
    จำซะใหม่
    ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยมิอาย
    ต้องช้ำทุรนทุราย
    ขนาดนี้
    ที่ผ่านมามองย้อนไป
    ลองคิดดู
    บางที่ก็เสียดายน้ำตา
    แต่มันทำให้ได้รู้ว่า
    ค่าของน้ำตา
    มันคู่ควร..โฮ้..
    กับการต้องเสียเทอ
    โคตรคิดถึงมึงเลยบอมเบย์
    มึงอ่าจะไปเมือ่ไหร่ก็ไม่บอกล่วงหน้าเลย
    ก็เห็นตอนแรกพูดกันว่าไปหลังเทอมหนึ่ง
    แล้วอยุ่ดีๆก็สาบสูญ
    เยี่ยมจิงๆระหว่างทาง
    เพื่อนโคตรระลึกถึงภาพเวลาเดิมๆ
    ที่มีแกเปนนักเรียนสาธิตมอชอ
    อยู่มอสาม เลขที่แปด
    เลขประจำตัวสี่แปดห้าศูนย์สี่สี่
    คาบคอมแกถ้าไม่ดูคลิป
    ก็เล่นเกมส์
    เคยตั้งใจเรียนบ้างม่ะ
    ไม่เปนรัย
    เพื่อนก็เล่นเหมือนกัน
    บีเอนบีที่รัก
    เล่นที่รัย
    แพ้ทุกทีซืหน่า
    จำได้เลยครั้งแรกที่เล่นเลยนะน่ะ
    บอมเบย์ฆ่าปาดคอ
    ล่องหนมาประหารเสียเรียบ
    โคตรเทพอ่า
    สี่รอบติดแพ้หมด
    จบเห่แมร็ง
     
    บอมบี้  บอมเบย์
     
    เจ้าโดเรมอน
     
    ตุ้ยนุ้ย!!
     
    ตอนมึงมาโรงเรียนหลังว่ายน้ำนะ
    เพื่อนโคตรดีใจเลย
    เพราะอาจเปนการเจอมึงครั้งสุดท้าย
    เพื่อนรีบวิ่งไปสุดตรีน
    เห็นมึงนะ
    เหมือนถุงหวยรางวัลที่หนึ่ง
    น้ำต้จะพรั่งพู
    เพื่อนรีบจดจำใบหน้ามึงเติมที่เลย
    จ้องไม่ละสายตา
    เหอะเขาร้องเพลงซึ้งให้มึงกัน
    ไหงมึงนั่งหัวเราะ
    ซะงั้น
    เพื่อนเหนแกเดินไปเล่นเกมส์
    ความรู้สึกเหมือนจะไม่ได้พบหน้ากันอีก
    อันนี้ซึ้งเหมือนคนบ้ายืนโบกมืออยู่หน้าห้อง
    สุดกรู่ ( T-T )
     
    เฮ้อ!!!เพื่อนจะคิดถึงแกนะ
    โชคดีหล่ะ ตั้งใจเรียนนะ
    ปล. หาบ่าวหล่อๆมาฝากโตยเน้อว์
    7/15/2007

    ความสนุกในงานยี่เป็ง

     

     

    ความสนุกในงานยี่เป็ง

     

                    วันนี้เป็นวันกระทงเล็ก เป็นวันที่มีการแห่ขบวนกระทงและมีการประกวดเทพียี่เป็ง ข้าพเจ้าตื่นมาพร้อมความหวิวๆเนื่องจากอากาศค่อนข้างเย็น และข้าพเจ้ากำลังนึกออกว่า วันนี้ข้าพเจ้ามีแสดงที่ท่าแพ ที่ที่มีถนนคนเดินช่วงเย็นของวันอาทิตย์ในค่ำคืนนี้ และมีซ้อมที่ห้องมรดกไทยในเช้านี้ด้วย พอไปถึงรุ่นน้องที่แสดงด้วยกัน เกิดอยากเล่นดอกไม้ไฟขึ้นมา ประกอบกับคนอื่นๆหิวข้าวเหนียวหมูปิ้งพอดี เลยชวนกันออกไปหลังมอ ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีร้านขายอาหารจำนวนมากรวมทั้งร้านสะดวกซื้อและร้านบริการต่างๆ ทุกคนซื้อข้าวเหนียว ๑ ห่อและหมูปิ้ง ๓ ไม้เหมือนกันหมด จากนั้นก็พากันเดินไปที่ร้านกิมง้อพานิช ที่มีป้ายร้านสีแดงขนาดใหญ่ แต่เป็นร้านเล็ก แล้วก็ซื้อดอกไม้ไฟที่นั่นและซ่อนไว้

                    พอช่วงบ่ายพวกพี่ๆเค้าก้อบอกให้ไปแต่งตัวได้แล้ว พอแต่งหน้าเสร็จก็ซ้อมเหมือนจริงรอบสุดท้ายก่อนจะไปแสดง พอเรานั่งรถแดงไปถึงกันแล้ว ซึง คนที่หัวใหญ่ๆ ชอบทำหน้าเครียด และได้แสดงเป็นตัวเอก ลืมดาบไว้บนรถแดง พวกพี่ๆเค้าเลยรีบวิ่งตามไปเอาดาบ และได้หน้าโรงเรียนยุพราช ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด ส่วนพวกที่เหลืออาจารย์ก็พาเดินไปตามถนนคนเดิน เพื่อที่จะหาอะไรกินก่อนแสดง พอถึงวัดแห่งหนึ่งก็แยกย้ายกันไปดูอาหาร แต่ส่วนใหญ่ทุกคนจะทานขนมจีน เพราะเป็นอาหารที่น่าทานและอร่อย ส่วนโต๊ะที่นั่งทานนั้น ก็เหมือนโต๊ะปกติทั่วไป ที่ตลกเพียงว่าขาโต๊ะมันสูงไม่ถึงเข่าด้วยซ้ำ พอนั่งเก้าอี้ก็ไม่เห็นจะสบายกว่ายื่นเท่าไหร่ ประกอบกับการที่ใส่ชุดแสดงที่เป็นซิ่นกับเกาะอกที่ตอนนั่งพุงจะปลิ้นและอึดอัดมาก ทำให้ทานข้าวไม่ค่อยอร่อยนักแต่ก็ตลกดี

                    ตอนอยู่หลังเวทีตื่นเต้นนิดหน่อย แต่ที่ตื่นเต้นกว่าก็คือได้เห็นผู้เข้าประกวดเทพียี่เป็งด้วยแต่ละคนสวยกันมากชุดก็สวยด้วย พอแสดงเสร็จก็จุดดอกไม้ไฟกันที่หลังเวที และไปลอยกระทง ซึ่งเป็นความเชื่อแต่โบราณว่าเป็นการขอขมาที่ทำให้น้ำสกปรก กับคุณพ่อคุณแม่ แล้วพอกลับถึงบ้านตัวก็เหม็นกลิ่นควันด้วย

     

     

     

     

    โดย เด็กหญิงนววรรณ  บรรณจักร์  ชั้นม.๑/๓  เลขที่ ๑๐